Posle rata prvo pocinje da se razvija Gradski deciji dom koji je 1946. godine preuredjen u Dom za odojcad i malu decu.
Grad Beograd 1952. godine zapocinje samostalno i direktno da vrši smeštaj dece u hraniteljske porodice, pri cemu kontrolu nad smeštajem poverava patronažnoj službi Doma za odojčad i malu decu.

U organizacionoj šemi dominiraju zdravstveni principi- grupe su organizovane prema uzrastu i zdravstvenim problemima dece. Podrška prirodnoj porodici je bila jedan od osnovnih prioriteta u razvoju ustanove. Otvorenost za majke dojilje,obezbedjenje smeštaja za majke koje se obucavaju u nezi visoko rizicne dece , dobile su sedamdesetih godina organizacione forme znacajne u ocuvanju i osnaženju funkcija prirodne porodice-Materinski dom i Petodnevni boravak. Materinski dom je otvoren 1973. godine. Do tog vremena majke su primane kao pratioci zdravstveno ugrožene dece, a organizovan prostor za rad sa majkama nije postojao. Nakon II svetskog rata domska zaštita je u velikoj ekspanziji jer je trebalo zbrinuti veliki broj dece ratne sirocadi. Pocekom pedesetih godina kapaciteti domova su nedovoljni, ukupne smeštajne mogucnosti su 225 mesta, tako da su deca morala da budu smeštana van Beograda.

Zgrade u kojima su bili smešteni prvi posleratni domovi su stare i nenamenski gradjene. Najstariji dom u Centaru za zaštitu odojcadi, dece i omladine je dom Drinka Pavlovic. On je nastao iz Doma za predškolsku i školsku decu Branko Radicevic koji je formiran 1951. godine a u današnju namenski gradjenu zgradu je useljen 1967. godine. Dom Moša Pijade je takodje namenski gradjen i otvoren 1957. godine. Dom Dragutin Filipovic-Jusa je formiran 1963. kao opštinski dom pod nazivom Dom za decu i onmladinu Opštine Vracar. U današnju zgradu se uselio 1966. godine, a na predlog Istorijskog arhiva Grada Beograda 1967. godine dobio je sadašnje ime.

Beogradski domovi su radili kao samostalne ustanove socijalne zaštite za decu bez roditeljskog staranja, organizovani na principu doma-porodice do 1973. godine, kada se integrišu u Centar za domsko zbrinjavanje dece i omladine Beograda. Pedesetih i šezdesetih godina domskom zaštitom je bio obuhvacen veci broj dece bez roditelja, dok se od sedamdesetih godina povecava populacija dece sa roditeljima.